Miesiąc temu twój setup do kodowania z AI miał jednego agenta, jedną konwersację, jeden wątek. Wpisywałeś prompt, dostawałeś sugestię następnej linijki, akceptowałeś albo odrzucałeś. Prosto.

Ale jeden agent na jednym tasku nie ogarnie dwunastu pozycji z backloga do piątku. Potrzebujesz równoległości: wielu agentów pracujących na wielu branchach jednocześnie. Pytanie, którego nikt nie zadał przed wdrożeniem: co się stanie z twoją historią gita, kiedy te branche trzeba będzie zmergować?

W pierwszej połowie kwietnia 2026 cztery firmy wypuściły równoległych agentów kodujących — każda z inną strategią zapobiegania kolizjom w kodzie. 14 kwietnia Anthropic przeprojektował Claude Code Desktop z Routines: trwałymi agentami działającymi w niezależnych sesjach. 16 kwietnia OpenAI wypchnął dużą aktualizację Codex z agentami w sandboxowanych wirtualnych workspace'ach. Fala zaczęła się dwa tygodnie wcześniej: GitHub Copilot odpalił /fleet 1 kwietnia, a Cursor 3 zrzucił background Agent Tabs 2 kwietnia.

Cztery narzędzia, cztery modele izolacji. Oto jak każde z nich radzi sobie z problemem merge'a — i jak każde zawodzi.

Cursor 3 używa git worktrees — osobnych checkoutów katalogów per agent. Agenty nigdy się nawzajem nie blokują podczas pracy. Ale Cursor odkłada wszystkie konflikty na moment merge'a. Dwóch agentów refaktoryzuje ten sam moduł z różnych worktree, a ty odkrywasz kolizję dopiero przy łączeniu branchy — po tym, jak oba zbudowały dalszą pracę na rozbieżnych założeniach.

GitHub /fleet stosuje podejście last-write-wins. Ich własny blog stwierdza: "Jeśli dwóch agentów pisze do tego samego pliku, wygrywa ten, który skończył ostatni — po cichu. Żadnego błędu, żadnego merge'a, po prostu nadpisanie." Rezultat pracy wolniejszego agenta znika bez śladu. Żadnych conflict markerów. Żadnego ostrzeżenia.

Claude Code Routines dają każdemu agentowi w pełni izolowaną sesję. Agent A nie wie, że Agent B istnieje. Jeden dodaje warstwę cache'owania; drugi restrukturyzuje przepływ danych, od którego ten cache zależy. Oba branche przechodzą CI niezależnie. Razem — crashują w runtime.

OpenAI Codex zapewnia najsilniejszą izolację: każdy agent działa wewnątrz sandboxowanej VM. I najtrudniej to potem pogodzić — eksportujesz diffy ze snapshotów VM i rozwiązujesz konflikty samodzielnie standardowym gitem. OpenAI nie dostarcza żadnego narzędzia do merge'owania.

Matematyka kolizji działa przeciwko tobie. W typowej aplikacji webowej moduły współdzielone — utilities, typy, konfiguracja, middleware — stanowią 15–25% plików, ale pojawiają się w grafie importów niemal każdego feature'a. Wyślij trzech agentów do trzech "niezależnych" ficzerów, a prawdopodobieństwo, że co najmniej dwóch dotknie współdzielonego modułu, zbliża się do pewności. Uruchamianie tych agentów nie jest tanie: każda złożona sesja kodowania zużywa 50k–200k tokenów, a pięć równoległych agentów potrafi spalić $15–40 za rundę dispatchowania. Kiedy merge conflict wymusza ponowne uruchomienie, płacisz za tę samą robotę dwa razy.

Jak napisał Addy Osmani 26 marca: "Trzy skoncentrowane agenty konsekwentnie przewyższają jednego generalistę pracującego trzy razy dłużej" — ale ostrzegł, że "drobne, nieszkodliwe błędy kumulują się w tempie nie do utrzymania." Sweet spot jest ostry jak żyletka. Poniżej trzech agentów — nie wykorzystujesz równoległości. Powyżej trzech — narzut merge'owania pożera zyski.

Wszystkie obejścia poświęcają równoległość, za którą zapłaciłeś. GitHub zaleca ręczne przypisywanie odrębnych plików do każdego agenta — więc sam rozkładasz architekturę przed dispatchem. Możesz sekwencjonować agentów zamiast ich równoleglić, ale to sprowadza się do pracy po jednym z dodatkową ceremonią. Możesz zawęzić taski tak, żeby agenty nigdy się nie nakładały, co wymaga znajomości codebase'u wystarczającej, by zagwarantować zerowe przecięcie plików. Jak Andrej Karpathy napisał 3 lutego: "nie piszesz kodu bezpośrednio przez 99% czasu — orkiestrujesz agentów, którzy to robią, i działasz jako nadzór."

Wąskie gardło się przesunęło. Pisanie kodu jest teraz tanie. Merge'owanie kosztuje wszystko, co równoległość zaoszczędziła. Twoja tablica dyspozytorska to sześć zakładek terminala, trzy okna przeglądarki i zakład, że branch claude/fix-auth nie jest strukturalnie sprzeczny z copilot/refactor-auth na poziomie typów.

Następne narzędzie, które wygra wojnę agentów kodujących, nie dostarczy mądrzejszych agentów. Dostarczy merge-aware orchestrator, który śledzi, czego dotyka każdy agent zanim skończy — nie po. Do tego czasu odpalasz najdroższy git merge na świecie ręcznie, branch po branchu.