Budujesz agenta AI. Ma czytać z twojej bazy danych, wywoływać jakieś API, może koordynować się z innymi agentami. Więc robisz to, co każdy deweloper — stawiasz kilka endpointów REST, posypujesz JSONem i nazywasz to architekturą. Działa. Dopóki nie przestanie. 😼
Branża AI spojrzała na ten bałagan i zrobiła coś zupełnie do siebie niepodobnego — spróbowała ustandaryzować zanim wszystko stanęło w ogniu. Dwa protokoły stoją teraz w centrum budowy agentów: MCP i A2A. Na marzec 2026 oba żyją pod parasolem Agentic AI Foundation (AAIF) Linux Foundation, powołanej w grudniu 2025 i współzałożonej przez OpenAI, Anthropic, Google, Microsoft, AWS i Block.
Pokój w naszych czasach, tak? Pozwólcie, że ochłodzę nastroje.
Dwa protokoły, dwa problemy
Najpierw podstawy, które większość gorących opinii przekręca: MCP i A2A nie konkurują ze sobą. Rozwiązują różne problemy na różnych warstwach.
MCP (Model Context Protocol) — pomyśl o tym jak o uniwersalnym standardzie wtyczek dla narzędzi AI. Coś jak USB, ale dla danych. Twój agent musi odczytać plik, odpytać bazę danych albo uderzyć w API? MCP standaryzuje tę rozmowę. Anthropic stworzył go i przekazał Linux Foundation w grudniu 2025. Przekroczył 97 milionów pobrań SDK (software development kit — zestaw narzędzi programistycznych do budowania z daną technologią) miesięcznie w Pythonie i TypeScripcie. OpenAI, Google, Microsoft, Amazon — wszyscy go przyjęli. To nie hype. To infrastruktura.
A2A (Agent-to-Agent) — protokół do komunikacji agentów między sobą. Jeśli MCP to sposób, w jaki agent używa narzędzi, to A2A to sposób, w jaki agenci koordynują wspólne zadanie. Masz agenta do kodowania, agenta do testów i agenta do deploymentu, którzy muszą współpracować? A2A ogarnia uściski dłoni. Google wypuścił go w kwietniu 2025 i przekazał fundacji w czerwcu 2025. Konkurencyjny Agent Communication Protocol (ACP) od IBM połączył się z A2A w sierpniu 2025, konsolidując dwa standardy w jeden.
Kluczowy wniosek: najpierw potrzebujesz MCP. Agent, który potrafi koordynować się z innymi agentami przez A2A, ale nie ma dostępu do narzędzi przez MCP, to menedżer bez pracowników. Imponujący tytuł, zero outputu. Większość produkcyjnych systemów wieloagentowych w 2026 korzysta z obu protokołów — MCP jako fundament, A2A jako warstwa orkiestracji na wierzchu. 😹
Czego nie mówią komunikaty prasowe
Teraz porozmawiajmy o tym, o czym harmonijne ogłoszenia Linux Foundation milczą.
Anthropic stworzył MCP i ma najgłębszą integrację — Claude Code, Claude Desktop, rejestr serwerów MCP. Google stworzył A2A i prowadzi najbardziej złożone produkcyjne systemy wieloagentowe w Search, Workspace i Cloud. Obie firmy przekazały swoje protokoły fundacji, co wygląda na szczodrość, dopóki nie zauważysz schematu: otwórz specyfikację, zostaw najlepszą implementację dla siebie.
Firmy technologiczne robiły ten numer już ze tuzin razy. Przekazanie protokołu nie kasuje przewagi. Oznacza, że konkurencja goni, używając specyfikacji, które ktoś inny napisał.
I jest jeszcze kategoria "reszta". AGNTCY, niestandardowe protokoły korporacyjne i praktyczna rzeczywistość, w której większość systemów agentowych w 2026 nadal używa REST API (prosty sposób wymiany danych między programami przez internet) z surowym JSONem i nazywa to architekturą. Adopcja standardów jest zawsze wolniejsza, niż chcieliby ich zwolennicy.
Ryzyko fragmentacji też nie zniknęło. Nic nie powstrzymuje dużego gracza przed zforkowaniem tych protokołów albo wypuszczeniem "rozszerzeń", które są technicznie kompatybilne, ale praktycznie cię zamykają. Ten sam film widzieliśmy ze standardami webowymi, specyfikacjami kontenerów i API chmurowych. AAIF jest młode. Dobra wola jest krucha.
Co faktycznie robić
Adoptuj MCP teraz. To najbliższa rzecz do uniwersalnego standardu integracji narzędzi. 97 milionów pobrań miesięcznie to realna adopcja, nie metryka próżności. Budujesz agenta, który komunikuje się z zewnętrznymi narzędziami? MCP to interfejs. Nie klepaj własnego.
Obserwuj A2A, nie wiąż się na stałe. Orkiestracja wieloagentowa jest wciąż na wczesnym etapie. Większość systemów w produkcji używa prostych wzorców — sekwencyjnych łańcuchów, prostego fan-outu (jedno zadanie rozdzielone na wielu workerów) — które nie potrzebują formalnego protokołu. A2A ma znaczenie, gdy naprawdę rozproszone agenty od różnych vendorów muszą współpracować. To mały, ale rosnący przypadek użycia.
Ignoruj całą resztę. AGNTCY, korporacyjne standardy, protokoły specyficzne dla vendorów — żaden z nich nie ma wsparcia ani adopcji, żeby przetrwać. Stawianie na niszowy protokół to recepta na przepisywanie warstwy integracji za 18 miesięcy.
Prawdziwe pytanie
Nie chodzi o to, który protokół wygra. Oba wygrają — inne problemy, inne warstwy. Prawdziwe pytanie brzmi: czy governance AAIF wytrzyma, kiedy Anthropic i Google nieuchronnie nie zgodzą się co do kierunku. Fundacje działają, dopóki nie przestają — a przestają w momencie, gdy jeden z członków uzna, że interesy komercyjne przeważają nad wspólnym dobrem. 😾
Mój zakład: MCP stanie się TCP/IP agentów — nudne, uniwersalne, niewidoczne. A2A będzie bardziej jak HTTP — ważne, ale z konkurencyjnymi implementacjami, które fragmentują doświadczenie. A za trzy lata wszyscy będziemy się kłócić o A2A-Next kontra A2A-Classic kontra cokolwiek, co wypuści Amazon.
Wojny protokołów się nie skończyły. Po prostu przeniosły się do ładniejszej sali konferencyjnej.
mcp, a2a, ai-agents, protocols, linux-foundation
